Igriș Abbey, ruïne van een cisterciënzerabdij in Sânpetru Mare, Roemenië

Igriș Abbey is een cisterciënzerkloster in Sânpetru Mare waarvan de stenen muren en fundamenten uit de 12e eeuw vandaag nog zichtbaar zijn. De indeling toont het ordelijke ontwerp dat kenmerkend was voor kloosters van deze religieuze orde.

Het klooster werd in 1179 gesticht door koning Béla III en diende eeuwenlang als belangrijk religieus centrum. Na vernietiging tijdens de Mongoolse invasie van 1241 werd het later herbouwd en versterkt.

De bibliotheek van de abdij is de oudst gedocumenteerde bibliotheek op het grondgebied van het huidige Roemenië. Ze bevatte werken van Cicero, Seneca, Suetonius en Quintilianus, naast middeleeuwse auteurs als Anselmus van Canterbury en Ivo van Chartres. De Hongaarse naam Igriș komt van eg en res, „Poort van de Hemel”; volksetymologie bracht hem later in verband met het woord agrișă (kruisbes).

De ruïnes liggen bij het punt Săliște (Kemenche), ongeveer 9 km ten noordwesten van het dorp Igriș, deels bedekt door de beschermende dijk van de Mureș en het terrein van Canton 4 van het bedrijf Apele Române. Bewaard zijn een stuk muur van 1,5 meter, talrijke zwerfkeien en gepolijste stenen van ongeveer 1 meter doorsnee. De plek is niet bewegwijzerd; reken op oneffen terrein.

Archeologische opgravingen in 2019 ontsloten de crypte van koning Andres II, wat aantoonde dat de plaats ook als koninklijk graf diende. Dit liet zien dat het een bijzondere dynastieke betekenis had voor het middeleeuwse koninkrijk.