Château de Montbras, Renaissancekasteel in Montbras, Frankrijk.

Château de Montbras is een renaissancegebouw op een rotsplateau boven de linkeroever van de Maas in Montbras. Van het oorspronkelijke vierkante complex van 57 bij 60 meter resteren alleen de oostvleugel, ongeveer de helft van de noordvleugel en vier gebastioneerde hoektorens. De gevels van lichtbeige steen hebben machicoulis, een weeromgang en gebeeldhouwde dakkapellen; de zuidvleugel met de kapel brandde af en werd gesloopt.

Het huidige kasteel werd kort na 11 augustus 1598 begonnen, toen Claude de Verrières en Louise de Salles het vervallen oude huis L'Isle-en-Bras van Louis de Vigneulles en Nicole de Merlet kochten en naar een hoger gelegen plek verhuisden. De bouw van het viervleugelige plan van 57 × 60 m met gebastioneerde hoekpaviljoens werd rond 1612 onderbroken door de dood van Louise. De zuidvleugel met de kapel brandde later af en werd gesloopt; de westvleugel was vóór 1754 verdwenen.

De naam van het kasteel komt van het dorp dat uit zijn vroegere binnenplaats ontstond, terwijl de oudere zetel in de buurt L'Isle-en-Bras heette. De vroegere stallen van die binnenplaats hebben rondboogingangen waarvan de sluitstenen als boerderijdieren zijn gebeeldhouwd, en een machtige ronde toren diende er vroeger als duiventil. Tegenwoordig herbergt de bewaarde hoofdvleugel gastenkamers, en het kasteel ontvangt toeristen en pelgrims op de Jacobsweg.

Het kasteel is particulier bezit, dus de zalen met de beroemde fresco's, waaronder de Danse des Topinamboucs en de Métamorphoses d'Ovide, zijn niet te bezoeken. Er is net een restaurant geopend. Het park aan één kant van het kasteel is niet aangelegd; aan de andere kant vormt de vroegere benedenhof het dorp Montbras, waar 18e- en 19e-eeuwse Lotharingse boerderijen een gesloten plein omringen met een put die door een Noël-pomp wordt bediend.

Een doorlopende fries van gesneden groteske maskers loopt langs de zwalmgaten, wat dit kasteel onderscheidt van andere Franse Renaissance-structuren. Deze ongebruikelijke sieraadkeuze onthult een meer speelsere interpretatie van klassiek Renaissanceontwerp dan die in vergelijkbare kastelen uit het tijdperk.