Église Saint-Evre de Toul, Oude Benedictijner abdij in Toul, Frankrijk
De abdij van Saint-Èvre was een benedictijner klooster buiten de stadsmuren van Toul, in het zuidwesten, in de wijk die nog steeds zijn naam draagt. Het ommuurde terrein besloeg bijna vijf hectare en omvatte een abdijkerk, kloostergebouwen, een hospitaal voor armen en pelgrims, landbouwgebouwen, een begraafplaats en een binnenplaats. Van het klooster is niets over; een renaissancehuis met gotische toegangspoort uit de 16e eeuw behoorde tot de abdij, en na de Revolutie werd in de rue Albert-Denis een neoromaanse kerk aan de heilige Èvre gebouwd.
Het klooster werd in 507 gesticht en is daarmee de oudste religieuze instelling in de Lotharingia-regio. Het werd meerdere keren verwoest en herbouwd, vooral na oorlogen en gewapende conflicten.
De abdij is genoemd naar de heilige Èvre (Aprus), zevende bisschop van Toul, die na zijn dood in 507 hier werd begraven; zijn graf trok pelgrims en verving de heilige Mauritius als patroon. In 934 maakte bisschop Gauzelin er een kloosterschool van voor de verspreiding van de benedictijnse hervorming, met monniken naar Montier-en-Der en Saint-Mansuy. Rond 1043 schreef een monnik hier de Latijnse dierenfabel Ecbasis.
Het terrein is grotendeels toegankelijk te voet en toont oude fundamenten en begraafplaatsen die bij opgravingen zijn ontdekt. Het is het beste om het te voet te verkennen om alle gebieden van het voormalige klooster te zien.
Een monnik van dit klooster schreef rond 1043 een Latijns gedicht genaamd Ecbasis over de avontuurlijke vlucht van een kalf. Dit werk behoort tot de oudst bekende dierenverhalen in de middeleeuwse literatuur.
De community van nieuwsgierige reizigers
AroundUs brengt duizenden geselecteerde plaatsen, lokale tips en verborgen pareltjes samen, dagelijks verrijkt door meer dan 94.815 bijdragers wereldwijd.