Dolmen de la Barraca, hunebed in Tarerach, Frankrijk

Het Dolmen de la Barraca, ook dolmen I van Mas Llussanes, is een megalithische kamer bij Tarerach, gevormd door vijf orthostaten van lokaal graniet, niet van lei. Een dekplaat van 3,30 m lang en 2,35 m breed rust op deze pilaren en vormt een ruwweg trapeziumvormige kamer die opent naar het zuidzuidoosten. Kleinere platen vernauwen de ingang, en het geheel ligt in een ronde grafheuvel van ongeveer 6 m doorsnee.

Gebouwd tussen het 5e en 2e millennium voor Christus, met de meeste structuren daterend van ongeveer 3000 voor Christus, diende de site later als schuilplaats nadat het niet langer voor begrafenissen werd gebruikt. De naam 'La Barraca' betekenend 'de hut' in het Catalaans suggereert dat latere bewoners het gebruikten als beschutting tegen slecht weer.

De twee dolmens liggen bij het gehucht Mas Llussanes in Tarerach; dolmen II staat iets minder dan 200 m ten zuidoosten van dolmen I, in een rotschaos dat samenvalt met zijn heuvel. Dolmen I, La Barraca, opent naar het zuid-zuidoosten en behoudt zijn dekplaat van 3,30 m; dolmen II opent naar het zuidwesten en is zijn dekplaat kwijt. Je bereikt ze te voet over oneffen, met stenen bezaaide grond.

Dolmen I werd in 1921 voor het eerst vermeld door Pierre Vidal en in 1975 opgegraven door Jean Abélanet. De opgraving leverde een onvoltooide schijf of ring van groen gesteente van 65 tot 70 mm doorsnede op, plus een grote kokkelachtige schelp. In de naburige wijngaarden vond men een tiental kwarts-hamerstenen en drie gelijke ringen, wat wijst op een nederzetting van het Vérazien-type.