Saint-Jacques Saint-Christophe de la Villette, Neoclassicistische kerk in het 19e arrondissement van Parijs, Frankrijk.

De kerk Saint-Jacques-Saint-Christophe de la Villette is een neoklassiek gebouw naar het model van vroegchristelijke basilieken, in 1841-1844 opgetrokken door architect Paul-Eugène Lequeux. Binnen scheiden twee rijen gecanneleerde Dorische zuilen op vierkante sokkels het schip van de zijbeuken en dragen zij een rij hoge vensters; het middenschip wordt gedekt door een beschilderd houten cassetteplafond. Aan het einde heeft de ronde apsis drie boogvensters boven een wit marmeren altaar met een gouden kruis, en in het middenpad staat een tweede klein marmeren altaar. Rijen houten stoelen met gevlochten zittingen vullen het schip, op een vloer van lichtgrijze steen met donkere tegelranden.

Al vóór het huidige gebouw stond een 14e-eeuwse kerk aan de Romeinse weg naar Santiago de Compostela. De bevolkingsgroei na de aanleg van het Ourcq-kanaal leidde tot een koninklijk besluit van 17 november 1837 dat de aankoop van het terrein toestond, en architect Paul-Eugène Lequeux bouwde de nieuwe kerk van 1841 tot 1844. Het koor werd in 1930-1933 vergroot en de oostelijke toren werd in 1930 vervangen door twee torens met koperen koepels.

De naam eert twee patroonheiligen: Jacobus voor de pelgrims op weg naar Santiago en Christoffel voor reizigers. De gekleurde ramen binnenin tonen heiligen en bijbelse taferelen die het geloof van gelovigen begeleiden.

De kerk ligt dicht bij metro-station Crimée op lijn 7 en station Laumière op lijn 5, wat het bereiken vergemakkelijkt. Bezoekers dienen rekening te houden met natuurlijk licht om de binnendetails goed te kunnen zien en de openingstijden vooraf te controleren.

Binnenin staat een orgel uit 1860 dat in 2002 een derde klavier kreeg na elektrificatie van zijn notentransmissie. Deze modernisering toont hoe historische instrumenten met hedendaagse technologie zijn aangepast.