St-Lunaire, Romaanse kerk in Saint-Lunaire, Frankrijk

St-Lunaire is een granieten kerk in Saint-Lunaire met een westelijke gevel met een centrale spitsboogdeur en rondboogramen. Sommige van deze openingen dateren uit de 18e eeuw en bepalen het uiterlijk van het gebouw.

De kerk werd in de 11e eeuw gebouwd op de plaats van het klooster dat de heilige Leonorius in de 6e eeuw stichtte. Het koor werd rond 1350 herbouwd, de zuidelijke Pontual-kapel eind 14e eeuw en de noordelijke Pontbriand-kapel begin 15e eeuw. De zijbeuken van het schip werden in de 17e en 18e eeuw vervangen. Op 14 september 1884 aan de eredienst onttrokken, werd ze door Raymond Cornon gerestaureerd en op 18 juli 1954 opnieuw ingewijd.

Het graf van Sint-Lunaire bestaat uit een Gallo-Romeinse sarcofaag met daarop een deksel uit de 14e eeuw met zijn liggende figuur, die een bisschopsstaf vasthoudt die eindigt in de bek van een draak; de sarcofaag rust op sokkels met gebeeldhouwde engelenbustes. In de buurt liggen de liggende beelden en grafplaten van de families Pontual en Pontbriand, uit de 13e tot de 15e eeuw.

Het gebouw bevindt zich op het Place du Pilori en vervult sinds 1954 religieuze functies na een uitgebreide restauratie door architect Raymond Cornon. Bezoekers moeten de openingstijden van tevoren checken, omdat het nog steeds een actieve parochiekerk is.

De klokkentoren staat op de nok van het dak en wordt binnen gedragen door een houten balkengestel, niet door de stenen muren. De westgevel verloor in 1853 zijn oculus, en de negen treden naar beneden de schip in, vier buiten en vijf binnen, tonen hoeveel de vloer boven de straat ligt.