Musée de la mine de Noyant-d'Allier, Mijnbouwmuseum in Noyant-d'Allier, Frankrijk.

Het Musée de la mine de Noyant-d'Allier ligt op een voormalig mijnterrein waarvan de roodbakstenen gebouwen worden doorbroken door een betonnen schachtbok met open niveaus en een platte kap. Rechts steekt een zware schuine betonnen balk op gespreide poten uit, en een geel mijnwagentje staat op het 600 mm-Decauvillespoor. Klimop groeit tegen de gevel.

Rond Noyant-d'Allier werd sinds de 18e eeuw steenkool gewonnen, toen een twintigtal schachten in de omgeving in bedrijf was. In 1920 werd boven de centrale schacht een betonnen schachtbok gebouwd naar plannen van Eugène Freyssinet. Begin 20e eeuw verbond een Decauville-stoomlocomotief O20 T de schachten en steenbergen bij de lijn Moulins–Montluçon. De mijnbouw eindigde met de sluiting van de mijn in 1943.

Het museum wordt beheerd door de Association des Amis du Musée de la mine, opgericht in 1988 en nieuw leven ingeblazen in 2002 op initiatief van de burgemeester van Noyant-d'Allier. Locomotieven en wagons werden bij sluiting van mijnsites overgenomen, en vrijwilligers herstelden de Decauville-lijn en de nagebouwde mijn. De rondleiding over het mijnterrein wordt door deze vrijwilligers gegeven.

De smalspoorlijn van Decauville is 1.800 m lang met een spoorbreedte van 600 mm en rijdt van mei tot september. De trein maakt deel uit van het museumbezoek en biedt een geleide tocht over het mijnterrein, waar de betonnen schachtbok staat. De site ligt in het departement Allier, Auvergne-Rhône-Alpes, bij de vroegere lijn Moulins–Montluçon.

Na sluiting van de mijnen werden de huizen van voormalige arbeiders gegeven aan gezinnen uit Zuidoost-Azië, waardoor een Vietnamese gemeenschap in deze Franse mijnbouwstad ontstond. Deze onverwachte verbinding brengt twee verschillende culturen op één plaats samen.