Usine Leroy, Historische behangselfabriek in Saint-Fargeau-Ponthierry, Frankrijk.

Usine Leroy is een voormalig behangfabriekscomplex, in 1913/14 gebouwd op een terrein van 30 hectare aan de Seine naar ontwerp van architect Paul Friesé. De opslaghal is van baksteen en breuksteen, een deel van de gebouwen gebruikt gewapend beton en een hoge geribde watertoren staat op een vierkante stenen sokkel. Een betonnen balk met de uitgespaarde letters "LEROY" overspant een van de bouwwerken.

Louis-Isidore Leroy richtte de behangmanufactuur in 1842 op aan de rue La Fayette 59 in Parijs. Na onteigening door de Chemins de fer de l'Est in 1912 kocht de familie het terrein „Bas de la Seine” in Saint-Fargeau-Ponthierry en gaf architect Paul Friesé opdracht voor een grotere fabriek, gebouwd in 1913/14. Tijdens de bezetting gevorderd voor vliegtuigmotoren, werd ze op 1 augustus 1944 gebombardeerd en in 1982 gesloten.

De voormalige fabriekshal huisvest nu het cultureel centrum Les 26 couleurs, in juni 2011 geopend na drie jaar werk door het bureau Philippe Prost. De naam verwijst naar de 26-kleurendrukmachine die in een zaal staat opgesteld. Het complex omvat ook een theaterzaal en een restaurant.

De oude fabriekshallen huisvesten het cultureel centrum ‘Les 26 couleurs’, in juni 2011 geopend na drie jaar werk door het bureau Philippe Prost. Vanaf de eerste verdieping kijkt men uit op de Seineoever, waar schepen de kolen voor de stoomcentrale aanvoerden. De arbeiderswijk Cité Leroy met haar 144 identieke huizen en tuinen ligt naast de fabriek en wordt nog bewoond.

De machine aux 26 couleurs, gebouwd in 1877, bedrukte rollen behang in één keer in 26 kleuren, een record voor die tijd. Isidore Leroy toonde haar op de Wereldtentoonstelling van 1878 in Parijs, maar kon als rapporteur van zijn groep niet meedingen; de demonstratie bezorgde haar toch internationale faam. Sinds 23 maart 2003 als roerend monument historique geklasseerd, staat ze opgesteld in een zaal van het cultureel centrum.