Ministry of Foreign Affairs building, Overheidsgebouw aan de Quai d'Orsay, Parijs, Frankrijk.

Het Hôtel du ministre des Affaires étrangères aan Quai d'Orsay 37 is een lang, symmetrisch gebouw van lichte steen. Het ronde middendeel heeft een zuilenportiek, een gebogen balkon boven de ingang en een lage koepel met vlaggenmast. De vleugels tonen boogvensters op de begane grond, rechthoekige vensters daarboven, pilasters, dakkapellen en een balustrade. De steen is cliquart uit de groeven van Fleury in Clamart.

Het project werd in 1844 gestart door François Guizot, minister van Buitenlandse Zaken; de eerste steen werd in 1845 gelegd in aanwezigheid van architect Jacques Lacornée en minister van Openbare Werken Pierre Sylvain Dumon. De revolutie van 1848 onderbrak de werken, die onder Napoleon III werden hervat en in 1855 voltooid. Er werd cliquart gebruikt, Lutetisch kalksteen uit de groeven van Fleury in Clamart.

De ontvangstruimten combineren elementen uit de oudheid, de renaissance en het classicisme, versierd door Séchan, Nolau en Rubé, Molknecht, Liénard en de gebroeders Huber. De Salon de l'Horloge, de belangrijkste ontvangstzaal, dankt zijn naam aan een klok van beeldhouwer Victor Paillard; daar hield Robert Schuman op 9 mei 1950 zijn verklaring. De koninklijke badkamers uit 1938 voor George VI en koningin Elizabeth hebben mozaïeken van Auguste Labouret en meubels van Jacques Adnet.

Het gebouw ligt langs de Quai d'Orsay naast de Seine en is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. De omringende straten van het zevende arrondissement maken wandelen gemakkelijk en bieden uitzicht op nabijgelegen overheidsgebouwen en historische plaatsen.

De Salon de l'Horloge, de belangrijkste ontvangstruimte, is genoemd naar een klok van beeldhouwer Victor Paillard; voor de Eerste Wereldoorlog heette hij Vredeszaal, daarvoor Keizerszaal, Feestzaal of Concertzaal. Robert Schuman hield er op 9 mei 1950 zijn verklaring.