Honcourt Abbey, Benedictijner abdij in Saint-Martin, Frankrijk

De abdij van Honcourt was een benedictijner klooster bij Saint-Martin, gebouwd op de plaats van een vroeger jachtslot. De kerk, begonnen in 1186 en voltooid in 1286 onder abt Conrad III, was rond met een aangebouwd rechthoekig koor, vergelijkbaar met de kerk van Ottmarsheim. De abdis van Andlau liet ze in 1782 slopen; vandaag blijft er niets van over.

Gesticht in het jaar 1000 onder keizer Otto III door graaf Werner van Ortenbourg, met zijn broer Hugo als medestichter, nam de abdij onder abt Theoger van Sint-Joris (1088-1119) de Hirsauer reform aan. Bourgondische troepen van Karel de Stoute plunderden haar in 1473-74, en in april 1525 verwoestte de Boerenoorlog de kloostergebouwen. De laatste abt, Paul Voltz, bekeerde zich tot het protestantisme; de resten werden in 1599 verkocht aan de abdij van Andlau, die ze in 1782 liet slopen.

De naam van de abdij komt van Hugo, de legendarische medestichter, wiens jachthuis op deze plek stond. De Hirsauer reformatie, ingevoerd door abt Theoger van St. Georg in het Zwarte Woud, bepaalde het kloosterleven. Een gesneden retabel, waarschijnlijk van Sixtus Schultheiss, werd tijdens de boerenopstand van 1525 naar de kerk van Villé overgebracht en later door Lotharingse troepen meegenomen.

De locatie bevindt zich in Saint-Martin en heeft beperkte toegankelijkheid omdat alleen archeologische resten zichtbaar zijn. Bezoekers moeten tijd nemen om de ruïnes voorzichtig te verkennen, omdat er weinig faciliteiten of gemarkeerde paden op het terrein zijn.

In 1516 liet keizer Maximiliaan I het graf openen om de legende van de daar begraven reus te toetsen. De resten waren van Hugo, graaf van Reichenberg, niet van een abt. Een dijbeen van 32,48 cm diende als bewijs; maal acht gaf dat een lengte van 259 cm. De beenderen van de medestichters Werner en Hugo lagen door elkaar.