Abbaye Notre-Dame d'Oigny, Augustijner abdij in Oigny, Côte-d'Or, Frankrijk.

De abdij Notre-Dame d'Oigny is een voormalig klooster van augustijner kanunniken in een bosrijk dal in de Côte-d'Or, ongeveer tien kilometer van de bron van de Seine. De gebouwen vormen een L rond een grindplein: muren van lichtbeige steen en stuc, steile daken van kleine roodbruine pannen, hoge rechthoekige vensters met donkere houten luiken en een rondboogdeur in de linkervleugel. Een stenen poort met twee bolbekroonde pijlers en smeedijzeren krullen geeft toegang tot het plein.

Het klooster begon in 1106 toen monniken hun gemeenschap hier stichtten en steun kregen van lokale adel door landschenkingen. Voordat het zijn formele status kreeg, diende de locatie als schuilplaats voor belangrijke religieuze figuren die later een ander groot monastiek orde zouden stichten.

Het kartularium van de abdij noemt haar in het Latijn „Ungiacensis, domus inclyta“, ofwel „Oigny, vermaard huis“. De gemeenschap volgde de regel van Augustinus, een zeldzame keuze in de Côte-d'Or, waar alleen Notre-Dame de Châtillon er ook aan verbonden was. Haar gewoonterecht, opgesteld onder abt Constantin, diende als basis voor de stichtingsteksten van de premonstratenzer orde.

De abdij is particulier bezit, sinds 1990 ingeschreven als monument historique, en niet regelmatig te bezoeken. De gebouwen liggen in een bebost dal op ongeveer tien kilometer van de bron van de Seine, in de gemeente Oigny. De toegang gaat over de weg; de binnenplaats en het hek zijn vanaf de laan zichtbaar.

De gronden waren een tijdelijk thuis voor leiders die later een van de meest invloedrijke monastieke bewegingen van middeleeuws Europa zouden stichten. Deze verbinding toont hoe het terrein diende als springplank voor religieuze innovatie die zich buiten de regio zou verspreiden.