Abbaye Sainte-Odile de Baume-les-Dames, Benedictijner abdij in Baume-les-Dames, Frankrijk.

De Abbaye Sainte-Odile de Baume-les-Dames is een benedictijner abdij in Baume-les-Dames in het departement Doubs, niet in Bourgondië. Van het kloostercomplex rest alleen de abdijkerk, gebouwd tussen 1738 en 1760 door de architect Nicolas Nicole uit Besançon. Alleen het koor werd voltooid en reikt tot 24 m; het interieur had zuilen van wit marmer en van roze marmer uit Sampans.

Oorspronkelijk Palma of Palmense Monasterium geheten, zou de benedictijnenabdij in de 4e eeuw zijn gesticht door de heilige Germanus, aartsbisschop van Besançon, of door Garnier, hofmeier van het graafschap Bourgondië, die eind 6e eeuw stierf. Ze wordt vermeld in het rond 720-730 geschreven Leven van de heilige Ermenfroy en in het testament van Anségise uit 831. De kerk werd tussen 1738 en 1760 herbouwd door de architect Nicolas Nicole uit Besançon voor abdis Angélique-Henriette d'Amas; in 1760 stopten de werken bij geldgebrek, zodat alleen het 24 m hoge koor van de geplande 44 m lange kerk klaar was.

De abdij werd geleid door abdisen aan het hoofd van een kapittel van vijftien kanunnikessen, die acht kwartieren adel moesten bewijzen, vier generaties van vaders- en moederszijde, en de geloften van kuisheid, armoede en gehoorzaamheid aflegden. Vanaf 1155 waren zij vrijgesteld van werk en wachtdienst op de stadsmuren. De naam herinnert aan de heilige Odilia, die hier als kind werd verborgen; op haar dertiende gedoopt, zou zij haar gezichtsvermogen hebben teruggekregen.

Van het oorspronkelijke kloostercomplex rest alleen de abdijkerk, dus het bezoek richt zich op dat ene gebouw. Nicolas Nicole ontwierp een kerk van 44 m met klokkenportaal, maar in 1760 stopten de werken: alleen het 24 m hoge koor werd voltooid, de rest werd met een muur afgesloten. Let op het koor en de lessenaar van Nicole, die later naar de kerk werd verplaatst.

Het graf van graaf Garnier, een mogelijke stichter van de abdij, werd in 1768 op verzoek van de abdis geopend en bevatte zeer oude beenderen. Het werd tijdens de Revolutie verwoest; delen werden hergebruikt in het kasteel van Esnans, de beenderen overgebracht naar het kerkhof van Cour-les-Dames.