Castle of La Roche-Guyon, Middeleeuws fort in La Roche-Guyon, Frankrijk.

Het kasteel van La Roche-Guyon staat op een krijtklif boven de Seine, met een ronde donjon van 35 meter hoog en 12 meter in diameter, met muren van 3 meter dik, gebouwd tussen 1180 en 1200. Een trap van ongeveer honderd treden, uitgehouwen in de klif, verbindt hem met het holenkasteel. Aan de voet van de heuvel heeft het benedenkasteel een regelmatige gevel van lichtgrijze steen, een steil donkergrijs dak met dakkapellen, twee bakstenen schoorstenen en een klein uitstekend torentje op de linkerhoek.

Eind 11e eeuw werd een holenkasteel in de rots uitgehouwen; Guy de La Roche voegde de ronde donjon (1180-1200) toe, 35 m hoog met 3 m dikke muren, en in de 12e eeuw volgde een lager gelegen herenhuis. In 1419 capituleerde Perrette de La Rivière na een beleg van zes maanden voor Hendrik V. In 1944 vestigde Heeresgruppe B onder Rommel en daarna von Kluge hier haar hoofdkwartier tot de bevrijding op 25 augustus.

De naam komt van de heren van La Roche, wier oudste zoon traditioneel Guy heette; roche betekent rots. De familie hield het kasteel tot het einde van de 15e eeuw; daarna ging het via huwelijk naar de Silly's en vervolgens naar de La Rochefoucauld, die in 1622 hertog werden. Sinds 2010 worden hedendaagse werken, zoals zuilen van Daniel Buren, in de galerijen en op de muren getoond.

Het complex bestaat uit twee delen: de ruïneuze donjon op het kalksteenplateau, te voet bereikbaar, en het lagere kasteel met zijn terrassen en keukentuin aan de Seine. De donjon en de trap van ongeveer honderd treden die in de rotswand is uitgehouwen vragen om steile, ongelijke grond; reken tijd voor de klim. De benedenvertrekken, waaronder de salon, de bibliotheek en het kleine theater uit de 18e eeuw, vormen het toegankelijke deel van het bezoek.

Het westelijke schip van de kapel zou teruggaan op een heiligdom dat Pience, weduwe van de domeineigenaar, na haar ontmoeting met de heilige Nicaise in de 3e eeuw in de klif liet uithouwen. Een op het terrein gevonden Merovingische necropool getuigt van een kleine vroegmiddeleeuwse gemeenschap.