Bois des Géantes dolmens, Neolithische begraafplaats in Bourg-Saint-Andéol, Frankrijk.

Bois des Géantes dolmens is een groep van zes megalitische grafkamers verspreid over 750 meter in het Laoulbos. Elke structuur toont aparte architecturale stijlen, met variaties in grootte en vorm van de kamers afhankelijk van hun bouwmethode.

De dolmens werden gebouwd in het late neolithicum (2a) en chalcolithicum, ongeveer 3000-2900 tot 2200 v.Chr., enkele in de vroege bronstijd; het gebruik eindigde in de late bronstijd. Ze worden voor het eerst vermeld in een opgravingsrapport uit 1837 van de plaatselijke landmeter Bonnefont. Jules Ollier de Marichard en later Léopold Chiron onderzochten ze in de tweede helft van de 19e eeuw en inventariseerden zeven dolmens, die op 31 december 1900 als „Dolmens des Joyandes” als monument historique werden geklasseerd.

De plaatsnaam Jayandes, ook wel Joyandes of Jaïandes geschreven, werd door archivaris Robert Labrely verklaard als een verbastering van ‘géantes’ (reuzenstenen). Kanunnik Jacques Rouchier bracht hem in verband met de volksverbeelding over reuzen die in de Ardèche leefden en wier graven deze dolmens waren. Paul Sébillot stelde hem gelijk aan ‘woningen van de Reuzen’.

De zes dolmens liggen in de staatspercelen van het Bois de Laoul, op het grondgebied van Bourg-Saint-Andéol, verspreid over ongeveer 750 m. Het terrein is dichte garrigue; de bronnen vermelden dat het uiterst moeilijke reliëf en de dichte begroeiing het vinden van de monumenten bemoeilijken en dat oudere aanwijzingen in de literatuur onnauwkeurig zijn. De dolmens staan in een natuurlijke laagte tegen een kalksteenrots.

De dolmens worden voor het eerst vermeld in een opgravingsrapport uit 1837 van de plaatselijke landmeter Bonnefont. In de 19e en het begin van de 20e eeuw lieten bezoekers moderne voorwerpen achter op de site, waaronder sierstukken, serviesgoed en militaire uitrusting, wat aantoont dat de plek nog lang na het einde van de begravingen regelmatig werd bezocht.