Pelasgic wall, Oude verdedigingsmuur op de Akropolis, Athene, Griekenland

De Pelasgische muur loopt langs de westelijke helling van de Akropolis en bestaat uit grote stenen blokken zonder mortel aaneen gesloten. De fragmenten die vandaag zichtbaar zijn bij de Propylea tonen hoe deze verdedigingsstructuur in de Myceense periode werd gebouwd.

Archeologische gegevens dateren de bouw van de muur tussen 1300 en 1200 v.Chr., toen de top van de Akropolis werd geëgaliseerd en omringd door een 6 m dikke vesting in cyclopisch metselwerk, met een bron in een rotspleet aan de noordzijde. De Parische Kroniek vermeldt dat de Atheners de Peisistratiden uit het „Pelasgikon teichos“ verdreven. Herodotus verhaalt dat de Pelasgen het land onder de Hymettos kregen in ruil voor de muur.

Antieke schrijvers schreven het bouwwerk toe aan de Pelasgen, een pre-Grieks volk dat de top van de Acropolis zou hebben geëffend. Thucydides en Aristophanes noemen de westelijke voet van de rots „Pelargikon”, een woordspeling met „ooievaarsmuur”. Herodotus meldt dat het land onder de Hymettos aan de Pelasgen werd gegeven als loon voor de muur.

De muurgedeelten zijn het best zichtbaar vanuit de basis van de Akropolis-helling, vooral in de buurt van de ingang van de Propylea waar fragmenten het meest zichtbaar zijn. Besteed tijd aan het verkennen van dit gebied om de verschillende bouwlagen op te merken.

Thucydides en Aristophanes noemden de muur ‘Pelargikon’, wat ‘ooievaarsmuur of -plaats’ betekent, een woordspeling op de sterk gelijkende naam Pelasgikon. Die naam verwees naar de muurlijn aan de westelijke voet van de Acropolis, niet naar de vesting op de top.