Cemetery of Wismar, Tuinmonument begraafplaats in Wismar, Duitsland.

Het Kerkhof van Wismar is een smalle, oost-west georiënteerde begraafplaats ten zuiden van de oude binnenstad, doorsneden door de Schweriner Straße in de grotere Oostbegraafplaats en de kleinere Westbegraafplaats. Het werd vanaf 1832 aangelegd met een tuinontwerp van architect I. G. Borgward en heeft oude bomen. Het terrein omvat de Oude Begraafplaats en 20 afzonderlijke monumenten, waaronder de Martenskapel uit 1832 en het neoclassicistische huis van de doodgraver uit 1832/33.

Op 14 september 1831 besloten raad en burgers van Wismar een nieuwe begraafplaats aan te leggen, vanaf 1832 ten zuiden van de oude stad op grond van de voormalige stadsverdediging. De tuinarchitectonische inrichting volgde plannen van architect I. G. Borgward. Koopman Johann Gottfried Martens, lid van de begraafplaatscommissie, dreef het project voort en liet in 1832 de neoclassicistische grafkapel van zijn familie als oostelijke grens bouwen; de kapel verrees in de jaren 1940 naar plannen van de Hamburger architect Konstanty Gutschow.

Op de begraafplaats ligt een in de jaren 1960 aangelegd Ehrenhain, een gedenkbos voor strijders voor het socialisme. Plaquettes herdenken de communisten Johann Frehse en Ernst Scheel, vermoord in Dachau, en KPD-voorzitter Ernst Thälmann, in 1944 vermoord in Buchenwald. Een gedenksteen uit 1921 aan de oostzijde geldt de doodgeschoten arbeiders die in 1920 bij de Kapp-putsch de republiek verdedigden.

De begraafplaats ligt ten zuiden van de Wismarer Altstadt, doorsneden door de Schweriner Straße: de grotere Ostfriedhof bereikt men via de Wiesenweg, de kleinere Westfriedhof rechtstreeks vanaf de straat. Het terrein loopt smal van oost naar west, zodat een wandeling achtereenvolgens langs de Alte Friedhof, de Ost- en de Westfriedhof voert. De Martenskapelle en het Leichenwärterhaus van 1832/33 staan in het oudere deel.

Op de begraafplaats liggen 36 dwangarbeiders begraven die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen, aan de Schweriner Straße; een gedenksteen uit 1947 op de westelijke begraafplaats herinnert aan hen. Velen werkten in de Triebwagen- und Waggonfabrik of de Dornier-vliegtuigfabrieken. Een steen uit 1921 aan de oostzijde eert juist de doodgeschoten arbeiders die in 1920 tijdens de Kapp-putsch de republiek verdedigden.