Schloss Schönhausen I, Bismarcks geboorteslot in Schönhausen (Elbe), Saksen-Anhalt, Duitsland

Het Schloss Schönhausen, ook Schönhausen I genoemd, ligt in Schönhausen (Elbe) in de Altmark, ten noordwesten van het dorp. Van het omstreeks 1700 gebouwde herenhuis rest nog één zijvleugel, sinds 1998 in gebruik als Bismarck-Museum. Links is een verweerde rode bakstenen muur met boognissen en een ruwe grijze pleisterlaag te zien; rechts de witgepleisterde gevel onder een rood pannendak met witomlijste ramen, deels begroeid met groene ranken, en een grijze stenen trap naar een donkere houten deur, omlijst door een klein ronde torentje met een spits rood pannendak. Op de nok staat een bakstenen schoorsteen, en het barokke Bismarckpark grenst aan het slot.

Schönhausen I kwam op 7 december 1562 aan de familie von Bismarck, die het hof Bardeleben overnam; op 1 maart 1563 kwam het hof Möllenbeck erbij. Het huidige slot werd rond 1700 gebouwd en toegeschreven aan ritmeester Karl Alexander von Bismarck-Schönhausen (1727–1797). In 1945 werd de familie onteigend en in 1958 lieten de DDR-autoriteiten het slot op één zijvleugel na opblazen; die vleugel huisvest sinds 1998 het Bismarck-Museum.

Het paleis heet ook Schönhausen I, ter onderscheiding van het naburige landgoed Schönhausen II. Sinds 1998 herbergt de bewaarde zijvleugel een Bismarckmuseum, en aan het voormalige paleis grenst het barokke Bismarckpark. De plaats Schönhausen (Elbe) in de Altmark is de locatie, niet Berlijn.

Schloss Schönhausen I ligt in het noordwesten van Schönhausen (Elbe) in de Altmark, niet in Berlijn. Alleen een zijvleugel is bewaard, die sinds 1998 het Bismarck-Museum huisvest. Het barokke Bismarckpark grenst aan het voormalige slot, zodat een bezoek met een wandeling te combineren is.

De drie schoorstenen op het dak werden in de volksmond vergeleken met de drie haren waarmee Bismarck in het satirische tijdschrift Kladderadatsch werd gekarikaturiseerd, een verwijzing naar het Grimm-sprookje De duivel met de drie gouden haren. Alleen een zijvleugel resteert; het hoofdgebouw werd in 1958 op last van de DDR-autoriteiten opgeblazen.