Benediktinerabtei, Benedictijner abdij in Schwarzach am Main, Duitsland.

De benedictijnse abdij is een kloostercomplex in Schwarzach am Main, Beieren, bestaande uit verschillende onderling verbonden structuren. De site omvat een kerk, woningen voor monniken, een molen en andere dienstgebouwen die tezamen een werkende kloostergemeenschap vormen.

Hier stond al in de late 8e eeuw een vrouwenklooster; in 783 bouwden de nonnen een Karolingische kerk gewijd aan Dionysius, Martinus van Tours en Benedictus. Monniken uit de Steigerwald bevolkten de plek in 877 opnieuw; in 1023 werd een romaanse kerk gewijd, in 1743 gevolgd door Balthasar Neumanns barokke bouwwerk. Na de secularisatie van 1803 verviel de abdij; op 14 april 1914 trokken missionarissen-benedictijnen uit St. Ottilien er weer in. Albert Boßlets kerk verrees vanaf 1935.

De naam van het klooster weerspiegelt de benedictijnse gemeenschap die hier sinds generaties leeft en werkt. De gebouwen en gronden laten zien hoe het dagelijkse leven van de monniken draait om gebed, werk en gemeenschapsleven.

Het klooster ligt aan de Schweinfurter Strasse en is gemakkelijk te vinden met basisoriëntatiepunten in de buurt. Bezoekers moeten weten dat dit een werkend klooster is, dus sommige gebieden kunnen niet voor het publiek toegankelijk zijn of beperkte openingstijden hebben.

De abdijkerk werd vanaf 1935 door architect Albert Boßlet in romaanse stijl gebouwd, nadat de barokke kerk van Balthasar Neumann, ingewijd in 1743, in 1841 tot steenhopen was vervallen. De vier vierkante torens met lichte piramidale daken en de gouden wijzerplaat op de linker toren horen bij Boßlets ontwerp.