Ernst-Neufert-Haus, Naoorlogs woongebouw in Darmstadt, Duitsland.

Het Ernst-Neufert-Huis is een woongebouw in Darmstadt uit de naoorlogse periode, samengesteld uit ineen grijpende kubische segmenten met een bruine klinkersteenfacade. De indeling toont de rationele ontwerpprincipes van naoorlogs modernisme over meerdere niveaus met appartementen van verschillende grootte.

Het gebouw kwam in 1952–1955 tot stand naar een ontwerp van Ernst Neufert voor het Bauverein für Arbeiterwohnungen, nadat zijn plan in 1951 op de tentoonstelling „Mensch und Raum“ was getoond. Het opende als tehuis (Ledigenheim) met 156 kleine woningen, plus een wasserij, een winkel en een restaurant. Begin 21e eeuw werden bij een renovatie eenheden samengevoegd tot grotere woningen, met vier atriumwoningen in de kap en maisonnettes naar het voorbeeld van Le Corbusiers Unité d'habitation.

Het gebouw draagt de naam van Ernst Neufert, wiens ontwerp uit 1951 op de tentoonstelling „Mensch und Raum“ te zien was voordat de Bauverein für Arbeiterwohnungen het uitvoerde. In het complex zaten oorspronkelijk een wasserij, een winkel en een restaurant; het terras daarvan op de sokkel is nog steeds bereikbaar via de brede buitentrap aan de westzijde.

Het gebouw is zichtbaar van buiten en kan door bezoekers worden bestudeerd omdat het een beschermd monument is. Toegang tot de woonsgedeelten is over het algemeen niet open, maar de architectuur en het ontwerp kunnen vanaf straat worden geapprecieerd.

Het gebouw werd ontworpen volgens de principes van Ernst Neufert, die onder Walter Gropius werkte en standaardisatierichtlijnen voor de bouw schreef. Deze principes maakten bouwen efficiënter en rationeler, wat cruciaal was voor snelle wederopbouw na de oorlog.