St. Vitus' Abbey on the Rott

De abdij Sint Vitus aan de Rott is een benedictijner klooster dat laatgotische architectuur combineert met een baroktorens met kenmerkende ui-koepels ontworpen door Johann Michael Fischer. Het complex ligt verheven boven de rivier en toont architectonische lagen uit verschillende perioden.

Het klooster werd in 1121 gesticht door edelman Dietmar von Lungau en verplaatst in 1171 naar Sankt Veitsberg boven de Rott. Deze verhuizing vormde de basis voor de latere groei van het complex op zijn verheven locatie.

Het hoofdaltaar toont Sint Vitus gekookt in olie, omringd door vergulde heiligenfiguren die bezoekers zien bij het binnengaan. Deze voorstelling is nog altijd belangrijk voor het spirituele karakter van de plaats.

De plaats functioneert tegenwoordig als bejaardenhuisvesting, waardoor de toegang tot bepaalde gebieden beperkt is om de privacy van bewoners te beschermen. Bezoekers moeten van tevoren controleren welke delen toegankelijk zijn.

Vijf klokken gegoten door Johann Matthias Langenegger in 1709 vertegenwoordigen uitzonderlijke ambachtskunde uit het vroege 18de eeuw. Na confiscatie tijdens de Tweede Wereldoorlog keerden ze in 1948 naar hun oorspronkelijke plek terug.