Oesede, Benedictijns klooster in Georgsmarienhütte, Duitsland.

Kloster Oesede is een voormalig benedictinessenklooster in Georgsmarienhütte, Nedersaksen. De vroegere kloosterkerk, nu de katholieke parochiekerk St. Johann, is gebouwd uit onregelmatige bruine en grijze steenblokken. De gevel rijst op tot een steile topgevel met een rondboogingang en daarboven een rond venster; links verheft zich een vierkante toren met een leien spits en een groenachtige koperen uivormige koepel.

Klooster Oesede werd in de tweede helft van de 12e eeuw gesticht door graaf Ludolf von Oesede en zijn vrouw Thedela von Schwalenberg, die daarvoor hun burcht afstonden. Hun dochter Goda, al non in Willebadessen, keerde terug als eerste priorin; op 15 januari 1170 begonnen de eerste zusters hun werk. Vanaf 1481 behoorde het huis tot de congregatie van Bursfeld en in 1738 kreeg het de status van abdij. Een staatscommissie sloot het op 14 februari 1803; de laatste abdis was Henriette Mechtild von Schmittmann en de nonnen moesten voor 1 april 1803 vertrekken.

Het klooster werd in de tweede helft van de 12e eeuw gesticht door graaf Ludolf von Oesede en zijn vrouw Thedela von Schwalenberg, die hun stamkasteel daarvoor afstonden. Het werd gewijd aan de Maagd Maria, het Heilige Kruis en Johannes de Doper. Hun dochter Goda, al kloosterzuster in Willebadessen, keerde terug als eerste priorin, haar zuster Regenwita werd kosteres.

De voormalige kloosterkerk, nu de katholieke parochiekerk St. Johann, staat in de Georgsmarienhütter wijk Kloster Oesede en is een beschermd monument. Het middeleeuwse hagioscoop, een kleine muuropening die ook wel melaatsenspleet of pestvenster heet, werd rond 1980 blootgelegd in het noorden van het oostelijke schip; zoek het binnen. Omdat het klooster in 1803 werd opgeheven, is de kerk het belangrijkste gebouw om te bezoeken.

Het klooster werd nooit hersteld: een staatscommissie verklaarde het op 14 februari 1803 gesloten, de nonnen moesten voor 1 april vertrekken en op 12 april werd de inventaris verkocht. Het kerkzilver en de liturgische voorwerpen bleven in de kerk, die dorpskerk werd en in 1904 parochiekerk.