Evangelical Church, Religieus monument in Saarlouis, Duitsland

De Evangelische Kerk in Saarlouis is een zaalkerk met een Grieks-kruisplattegrond en een markante hoektoren met een neobarokke kap. De gevels verenigen neogotische en neorenaissancistische elementen, op een sokkel van zwart basalt met muren van gele zandsteen en rood omrande deuren en vensters. Binnen overspant een licht kruisribgewelf de centrale ruimte, met galerijen in de vier kruisarmen.

Saarlouis, in 1680 gesticht als Franse vestingstad, kreeg pas na de overdracht van de vesting aan Pruisen in 1815 een protestantse gemeente. Koning Frederik Willem III liet de vroegere schermzaal, de „Salle des Cadets”, verbouwen tot kerk voor het garnizoen. Nadat de vestingstatus in 1889 verviel en de garnizoenspredikantsplaats in 1893 werd opgeheven, bouwde de gemeente een nieuwe kerk op het geslechte bastion V; de eerste steen werd gelegd op 22 augustus 1904 en de kerk werd ingewijd op 29 juni 1906.

Het interieur volgt het Wiesbadener Programm: altaar, preekstoel en orgel zijn boven elkaar geplaatst. De preekstoel, een in de muur ingebouwde achthoekige kuip, draagt koperen reliëfpanelen met de Zaaier, de Goede Herder, de barmhartige Samaritaan en de verloren zoon. In het koor staat een menora die verwijst naar de joodse wortels van het christelijk geloof.

De kerk staat aan de Kaiser-Wilhelm-Straße 2, met de pastorie uit 1902 ernaast aan de Kaiser-Friedrich-Ring 46. Het hoofdportaal ligt onder de hoektoren aan de straat; daar betreedt men het interieur. Ervoor staan twee eiken, in 1910 geplant en gekweekt uit eikels van de Luther-eik in Wittenberg.

De gele zandsteen is grotendeels afkomstig van de afgebroken vesting van Saarlouis, en de blokken zelf werden gewonnen bij de Limberg bij Wallerfangen. In 1910 zijn voor de kerk twee eiken geplant die uit eikels van de Luther-eik in Wittenberg zijn gekweekt; een andere eik achter de kerk komt uit het Sachsenwald.