Zehlendorf Forest Cemetery, begraafplaats in Berlin-Nikolassee, Duitsland

De Waldfriedhof Zehlendorf is een begraafplaats in het zuidwesten van Berlijn omgeven door sparren, eiken en berken, met rechte en kronkelige paden die bezoekers door verschillende secties leiden. Het terrein bestaat uit weide- en bosgebieden, waarbij ongeveer een derde als natuurlijk bos behouden blijft.

Het noordelijke deel werd in 1945, direct na de Tweede Wereldoorlog, gepland en in 1946-1947 aangelegd door Herta Hammerbacher; Max Dietrich breidde het in 1948-1954 uit. In 1953 kwam er een Italiaanse oorlogsbegraafplaats met 1170 grafplaten van krijgsgevangenen en militaire geïnterneerden, waaronder 127 slachtoffers van het bloedbad van Treuenbrietzen. De rouwhallen op de natuurlijke hoogte werden pas in 1956-1958 gebouwd naar plannen van Sergius Ruegenberg en Wolf von Möllendorff.

De begraafplaats is genoemd naar het vroegere district Zehlendorf, niet naar haar bomen. Sinds 2002 zijn 43 graven aangewezen als Ehrengräber en worden ze door de Berlijnse Senaat onderhouden, waaronder die van Willy Brandt, Ernst Reuter en Otto Suhr. De Italiaanse oorlogsbegraafplaats van 1953 telt 1.170 grafplaten, waaronder die van 127 slachtoffers van het bloedbad van Treuenbrietzen.

De begraafplaats heeft twee ingangen, een van 1950 aan de Potsdamer Chaussee en een ander van 1959 aan de Wasgensteig, wat voldoende tijd biedt om verschillende secties te verkennen. Er zijn geen winkels of grote faciliteiten binnenin, dus bezoekers moeten zelf voorzien in hun behoeften.

Het graf van Willy Brandt, gemarkeerd door een ruw gehouwen lichtgrijze steen met zijn naam erin, ligt onder heggen, met lelies en neerhangende gele bloemen ervoor. De begraafplaats telt 43 eregraven (stand 2002) die door de Berlijnse Senaat worden onderhouden, waaronder die van Ernst Reuter, Otto Suhr en Klaus Schütz.