Baudenkmal, Architectonisch erfgoedmonument in Zell im Fichtelgebirge, Duitsland.

De Bärenfang op de Große Waldstein is een klein, langwerpig gebouw van massieve granieten blokken, 9 meter lang, 3,30 meter breed en 4 meter hoog. Elke smalle zijde heeft een ingang, en in het midden van een zijmuur zit een smalle opening. Na stormschade kreeg het gebouw in 2006 een nieuw dak; in de buurt staat een stenen beer.

De eerste schriftelijke vermelding is een factuur van 3 april 1656 van het markgraafschap Kastenamt Münchberg voor haver en acht trekpaarden waarmee een bij de Waldstein gevangen beer naar Gefrees en verder naar Bayreuth werd gebracht. De val werkte ongeveer een eeuw en ving bijna jaarlijks een beer; de laatste vangst dateert van 1760. Rond 1800 trokken de granietblokken van de ruïne bouwheren aan, en in 1816 verhinderde opperhoutvester Otto uit Sparneck de sloop, waardoor in 2006 het 350-jarig bestaan gevierd kon worden.

De naam Bärenfang betekent "berenval". In het gebouw werden levend gevangen beren vastgehouden voordat ze naar Gefrees en verder naar Bayreuth werden gebracht, waar de markgraven in het Thiergarten berenjachten hielden. De inwoners van Vordorf heten nog altijd "de beren", naar de laatste beer van het Fichtelgebirge, die in 1769 door de boswachter van Vordorf werd doodgeschoten.

De Bärenfang staat op de top van de Große Waldstein en is alleen te voet via wandelpaden bereikbaar; er is geen straattoegang en geen bezichtiging van binnen. Het bouwwerk van massieve granietblokken, 9 m lang, 3,30 m breed en 4 m hoog, bekijkt men van buiten. In de buurt is een stenen beer geplaatst en de omliggende rotsen zijn een natuurmonument.

Het afvuurmechanisme is niet volledig opgehelderd. Ludwig Zapf veronderstelde dat touwen twee valdeuren langs de noordmuur verbonden met een ijzeren staaf binnen, met het aas aan een haak; bij trek gaven de deuren vrij. Voor het lichten van die deuren van enkele honderden kilo's waren vermoedelijk meerdere mannen nodig.