Burg Eilenburg, Middeleeuws kasteel in Eilenburg, Duitsland.

Burg Eilenburg is een middeleeuwse vesting op een heuvel boven de Mulde, bestaande uit twee bakstenen woontorenss, een ringmuur en meerdere grachten. Een barok administratief gebouw staat op het terrein, later toegevoegd om de oorspronkelijke vesting aan te vullen.

Een Slavische versterking uit de 9e eeuw werd rond het midden van de 10e eeuw het centrum van het Burgward Ilburg en verschijnt als 'civitas Ilburg' in een oorkonde van Otto I van 29 juli 961. Rond het jaar 1000 kwam zij aan de graven van Wettin; in de decennia rond 1200 verrezen twee bakstenen woontorens en een ringmuur. In 1644 namen Zweedse troepen het kasteel in tijdens de Dertigjarige Oorlog; het beschadigde complex diende daarna als steengroeve, terwijl het Amtshaus en de gevangenis uit de 17e en 18e eeuw dateren.

De naam Eilenburg komt van de Slavische nederzetting Ilburg die in 961 wordt vermeld; het kasteel gaf ook zijn naam aan het adellijke geslacht von Eulenburg, een van de belangrijkste ministeriaalgeslachten van de Wettiners. De Sorbenturm, een woontoren, is genoemd naar de vermoedelijk talrijke Sorbische burchtmannen.

Het kasteel ligt op de Schloßberg, een ovale kleiheuvel waarvan de top tussen 132,5 en 135 m boven zeeniveau ligt, ruim 30 m boven het stadscentrum. Op de heuvel zijn tot tien meter hoge aarden wallen bewaard, die al bij de toegang opvallen. Het barokke Amtshaus heeft sinds de brandstichting van 1993, die het hoge mansardedak verwoestte, een noodkap; inmiddels zijn ook binnen ernstige schade ontstaan.

Het kasteel wordt soms de „wieg van Saksen” genoemd: in 1089 werd de mark Meissen toegekend aan Frederik van Eilenburg, de toenmalige kasteelheer, waarmee de heerschappij van de Wettiners begon over het gebied waaruit Saksen ontstond. De twee bewaarde torens verschillen in materiaal: de zogenoemde Sorben-toren is van lichte zandsteen, de zuidtoren van rode baksteen.