Drübeck Abbey, Benedictijner klooster in Ilsenburg, Duitsland

Drübeck Abbey is een voormalig benedictinessenklooster aan de noordrand van de Harz in Ilsenburg. De Sint-Vituskerk heeft een vlak houten plafond, twee rijen vierkante stenen pijlers met rondbogen en een westfront met twee torens onder donkere leien daken. Naast de torens staat een vakwerkvleugel met lichte panelen en donkere balken.

Afgezien van een akte uit 877 die als vervalsing is ontmaskerd, wordt Drübeck voor het eerst vermeld in een oorkonde van keizer Otto I van 10 september 960, waarin de naam Drubechi staat. In 980 bevestigde Otto II op zijn hof Bodfeld de vrije verkiezing van abdisen, waardoor het stift voorrechten kreeg vergelijkbaar met de rijksabdijen Gandersheim en Quedlinburg. Tijdens de Reformatie en de Boerenoorlog stierf het kloosterleven uit; in 1687 gingen de gebouwen over naar de graven van Stolberg-Wernigerode, die er een protestants vrouwenstift stichtten.

Het klooster herbergt een actieve protestantse gemeenschap die de ruimtes gebruikt voor studie en gebed. Je kunt zien hoe het pand nog steeds functioneert als geestelijk centrum waar mensen samenkomen en werken.

Het klooster ligt aan de noordelijke rand van het Harzgebergte en is goed bereikbaar met openbaar vervoer vanuit nabijgelegen steden. Bezoekers kunnen het terrein en de tuinen op hun eigen tempo verkennen, met rondleidingen beschikbaar om meer over de gebouwen te leren.

De Klosterlinde op de binnenplaats is rond 1730 geplant bij de herinrichting van de tuinen door de graven van Stolberg-Wernigerode. De stam meet nu 5,56 meter in omtrek en de boom staat als natuurmonument van het district Harz geregistreerd. Hij staat naast de tuinen die volgens het plan van J. A. Dieckmann uit 1737 zijn aangelegd.