Pfarrkirche, Voormalige benedictijner abdij in Aura an der Saale, Duitsland

De voormalige abdijkerk Sint-Laurentius in Aura an der Saale is een romaanse basiliek met een middenschip en twee zijschepen, nu ongeveer 30,8 meter lang na het verlies van het oostkoor, de twee torens en het westelijke dwarsschip. De drie schepen bleven bewaard, maar de rondboogvensters werden vervangen door ovale en rechthoekige openingen, en de vlakke plafonds dragen stucwerk, wat het interieur een barokke aanblik geeft. De huidige drie verdiepingen tellende noordtoren is nagotisch, meet tot het koepeldak met knop ongeveer 36 meter en heeft spitsboogvormige klankvensters.

De rond 1108 door bisschop Otto van Bamberg op de plaats van een eerder kasteel gestichte abdij van Aura werd bevolkt door monniken uit Hirsau. Haar eerste abt, Ekkehard van Aura, zette de wereldkroniek van Frutolf van Michelsberg voort. Na toetreding tot de congregatie van Bursfelde in 1469 werd de abdij in 1525 door een menigte verwoest, herbouwd en in 1553 tijdens de Markgravenoorlog opnieuw verwoest. In 1564 werd ze opgeheven.

De abdijkerk is gewijd aan de heilige Laurentius, wiens beeld samen met de heiligen Aquilinus, Burkard en Kilianus het in 1730 gemaakte hoogaltaar siert. Aura werd in 1668 tot parochie verheven; tot 29 juni 1971 diende de kloosterkerk als parochiekerk, daarna nam een nieuwbouw in het dorpscentrum die rol over.

Het terrein is gemakkelijk te voet te verkennen met duidelijke paden die de verschillende gebouwen verbinden. Bezoekers moeten weten dat het complex onder monumentenzorg staat, dus sommige gebieden kunnen beperkt toegankelijk zijn of gesloten voor restauratie.

Het klooster onderhield een sterke verbinding met abdij Hirsau, die zijn architectuurstijl en religieuze praktijken bepaalde. Deze relatie is zichtbaar in de bouwdetails en indeling, die het model van het moederklooster volgden.