Alzey Castle, Middeleeuws kasteel in Alzey, Duitsland.

Alzey Castle is een rechthoekig kasteelcomplex aan de oostrand van de oude binnenstad van Alzey, rond 1905 herbouwd op de ruïne van een ouder kasteel. Aan de oostkant staat een zware muur naar het voormalige open terrein; aan de westkant grenst het met een binnenplaats met twee portalen aan de stadsmuur. De zuidvleugel, het Friedrichsbau, dient nu als meisjesinternaat; de noordvleugel herbergt het Philipps- en Ludwigsbau, in gebruik bij de arrondissementsrechtbank. In de zuidwesthoek staat een dikke ronde kanontoren, in de noordwesthoek een poorttoren die de enige toegang vanaf de buitenplaats vormde.

Het kasteel werd in de 13e eeuw gesticht als zetel van het Rijnse Paltsgraafschap en diende als woonplaats voor verschillende paltsgraven, waaronder Ruprecht II en III. Het liep zware schade op tijdens de Palatijnse Successieoorlog aan het einde van de 17e eeuw en werd in het begin van de 20e eeuw herbouwd.

De naam van het kasteel leeft voort in de Schlossgasse, waar de arrondissementsrechtbank vanaf de oprichting in 1879 zetelde in het voormalige Burggrafiat op nummer 11. Op het terrein vinden ook de Da Capo!-festivals plaats, en een deel van het herbouwde complex dient als meisjesinternaat.

Het kasteel ligt aan de oostrand van de oude binnenstad van Alzey, waar de voorburcht vroeger direct tegen de stadsmuur was aangebouwd. Tegenwoordig wordt het complex gebruikt door de arrondissementsrechtbank van Alzey, het internaat van het gymnasium en het festival Da Capo!, waardoor de binnenplaatsen en gebouwen niet vrij toegankelijk zijn voor bezoekers. De Schlossgasse en de omgeving van het voormalige Burggrafiat op nummer 11 bieden het beste uitzicht op de poorttoren en de ronde geschutstoren.

De rechtbank in het herbouwde kasteel is geen nieuwkomer: de in 1879 opgerichte rechtbank van Alzey zetelde eerst in het voormalige Burggrafiat aan de Schlossgasse 11. Rond 1900 koos de staat de ruïne zelf voor een nieuw gerechtsgebouw, een belastingkantoor en een districtskas, en daarom bouwde Karl Hofmann haar in 1901–1903 opnieuw op in plaats van haar aan de stad te verkopen.