Klosterkirche, Cisterciënzer klooster in Burkardroth, Duitsland.

De Klosterkirche St. Blasius in Frauenroth is het bewaarde middenschip van een voormalige cisterciënzer nonnenkerk, een romaanse zaalkerk met rondboogblindarcaden, lancetvensters, een dakruiter en een ronde apsis. Het vlakgedekte schip leidt naar een gotisch koor met kruisribgewelf; alleen aan de noordzijde is nog iets te zien van de oorspronkelijke drieschepige basiliek met zijbeuken en transept.

Het klooster werd in 1231 gesticht en functioneerde meer dan 300 jaar als Cisterciënzergemeenschap. Zijn religieuze functie eindigde in 1574 toen de gemeenschap werd opgeheven en het gebouw zijn oorspronkelijke doel verloor.

De plek was een cisterciënzerinnenabdij, geen mannenklooster; de kerk is gewijd aan de heilige Blasius, de abdij aan de heilige Joris en Allerheiligen. De Schleiersage verhaalt dat Beatrix van Courtenay beloofde een klooster te stichten waar haar door de wind weggeblazen sluier neerkwam. Het dorp Frauenroth ontstond pas na 1691, toen het bezit aan acht boeren werd verkocht.

De kerk staat in het dorp Frauenroth, een deel van Burkardroth aan de oostrand van de Beierse Rhön. Alleen het middenschip van de voormalige abdijkerk is bewaard, waardoor het gebouw kleiner is dan een volledig kloostercomplex. Een uitzichtpunt met een crucifix boven het dorp geeft overzicht over de plek en haar akkers.

Het hooggraf van de stichters, gebeeldhouwd in het derde kwart van de 13e eeuw, behoort tot de beste vroeggotische grafsculpturen van de regio en is stilistisch in verband gebracht met de Naumburgse Meester en met werk in Straatsburg. Kunsthistoricus Georg Dehio achtte de figuren, ondanks de barokke bewerking van de hoofden, ongeëvenaard in de poëtische idealisering van hoofse voornaamheid.