Songyue Pagoda, Bakstenen pagode in Dengfeng, China

De Songyue-pagode is een twaalfzijdige baksteentoren van 39,8 meter hoog op een stenen platform aan de zuidhelling van de Song-berg. De onderste verdieping heeft boogdeuren aan vier zijden en acht nissen met leeuwen- en lotusreliëfs; daarboven lopen vijftien dicht opeen gestapelde dakranden taps toe naar een spits met twee verborgen reliekschrijnkamers. Het beige en grijsbruine metselwerk vertoont verwering en kleine planten langs de randen van de lagen.

De pagode werd in 523 gebouwd bij het Xianju-klooster, dat in 602 onder keizer Wen van Sui werd omgedoopt tot Songyue-klooster, toen de toren zijn huidige naam kreeg. Na de Tang-dynastie verplaatste de boeddhistische activiteit zich naar het Shaolin-klooster en raakte Songyue in verval; alleen de pagode en de tempelpoort bleven over. In 1961 werd het een Nationaal Beschermd Cultuurmonument en in 2010 trad het toe tot het UNESCO-werelderfgoed ‘Het Centrum van Hemel en Aarde’.

De naam van de pagode komt van het Songyue-klooster, dat in 602 onder keizer Wen van Sui werd omgedoopt; de toren zelf werd in 523 gebouwd. De twaalfzijdige plattegrond is de enige onder Chinese pagodes met meerdere dakranden. De acht zijden zonder deur hebben bakstenen nissen in de vorm van miniatuurpagodes, en de deurpijlers hebben lotusbloembases en kapitelen met gebeeldhouwde parels en lotusbloemen.

Gelegen aan de zuidelijke voet van de berg Song, kan de pagode vanuit verschillende gezichtspunten rondom zijn buitenkant worden onderzocht. Bezoekers moeten tijd reserveren om de verschillende niveaus te verkennen en de sculptuurdetails waarop de buitenmuren zijn bedekt waar te nemen.

Het ondergrondse paleis onder de pagode werd pas in 1985-1986 ontdekt bij onderzoek voor de restauratie en in 1988 vrijgelegd. De stenen deurlatei draagt een granaatappel in reliëf met tegenover elkaar staande feniksen; op de zijposten staan zittende monniken met de inscripties „Bhiksu Chongtai” (west) en „Bhiksu Rukong” (oost).