Ayuwang Pagoda, Boeddhistische chorten in Shanxi, China.

De Ayuwang-pagode is een Tibetaans gevormde stoepa van baksteen, ongeveer 40 meter hoog, op een rechthoekig platform in de binnenplaats achter de regeringsgebouwen van het district Dai. De ronde voet is een sumeru-voetstuk met grote lotusbladeren en kamperfoelietakken in reliëf; op de kale koepel staat een getrapte bekroning met twaalf zuilen rond een kleine ronde deur op het zuiden, dertien ringen en een koperen fleskalebas.

De Ayuwang-pagode werd voor het eerst gebouwd in 601 n.Chr. onder de Sui, toen keizer Wen in het rijk stupa's liet oprichten; het was toen een houten toren van dertien verdiepingen. Meermaals verwoest en herbouwd, brandde hij in 1079 af, werd in 1102 vernieuwd en ging ten onder bij de Mongoolse verovering van de Jin. Het huidige bouwwerk van baksteen en steen dateert van 1275, onder Koeblai Khans Yuan-dynastie, en werd na een aardbeving in de Qing-tijd hersteld. Op 25 juni 2001 werd het aangewezen als nationaal beschermd cultureel erfgoed.

De naam eert Ashoka, de Maurya-keizer die rond 263 v.Chr. tot het boeddhisme overging en de religie begunstigde. De toren staat op het terrein van de voormalige Yuanguo-tempel, in 847 herbouwd na de Tang-vervolging; de tempelgebouwen zijn verdwenen, de pagode bleef. In 1937 onderzochten Liang Sicheng en Lin Huiyin haar en prezen haar verhoudingen in hun geschiedenis van de Chinese architectuur.

De pagode staat op de binnenplaats achter het volksbestuur van het district Dai aan de Dong Dajie in de gemeente Shangguan. Het is een in gebruik zijnd overheidscomplex, dus de toegang tot de binnenplaats kan beperkt zijn; vraag ter plaatse. De ronde bakstenen basis en de hoogte van 40 meter zijn het best te zien vanaf de open ruimte eromheen.

De huidige structuur van baksteen en steen dateert van 1275, toen hij in opdracht van de Yuan werd herbouwd, niet van het Sui-origineel. De foto uit 1907 van de Franse sinoloog Édouard Chavannes toont nog de gebouwen van de naburige Yuanguo-tempel, die nu verdwenen zijn en de pagode alleen achterlieten. In 1937 onderzochten Liang Sicheng en Lin Huiyin haar en noemden haar de best geproportioneerde flesvormige pagode die in China bewaard is gebleven.