Weesen Abbey, Dominicaans klooster in Weesen, Zwitserland.

Weesen Abbey is een dominicaans nonnenklooster in kanton St. Gallen met een compacte bouwkundige opzet waarvan de kern uit de late 17e eeuw dateert. Het complex combineert een kapel, woonvertrekken en werkruimten die door generaties voor dagelijks gebruik zijn ingericht.

De stichting begon in 1232 als een gemeenschap van Begijnen en sloot zich in 1256 formeel aan bij de Dominicaanse Orde, waardoor het het eerste dominicaanse nonnenklooster van Zwitserland werd. Deze vroege vestiging bepaalde de ontwikkeling als een van de oudste gemeenschappen van dit soort.

De naam Maria Zuflucht (Maria, Toevlucht) wordt sinds 1699 gebruikt; in de 15e eeuw heette het klooster St. Verena. De zusters leidden lang een leven van eenvoud en armoede, en de gemeenschap onderhoudt nauwe banden met de inwoners van Weesen. Met Kerstmis, Pasen en Pinksteren moesten de zusters naar de parochiekerk van Weesen gaan.

Het klooster staat in het centrum van het stadje, waar de Linth uit het Walensee stroomt, aan de voet van een terrasvormige helling. De kloosterkerk, tussen 1688 en 1690 herbouwd, en de gebouwen zijn doorgaans niet vrij toegankelijk; de clausuur van de zusters beperkt de toegang. De gemeenschap leefde steeds in eenvoud en armoede, en haar geschiedenis is nauw verbonden met het stadje Weesen.

De bibliotheek van de abdij telt ongeveer 8.400 werken; de gebouwen en het archief staan in de Zwitserse inventaris van culturele goederen van nationaal en regionaal belang. De gemeenschap leefde lang met de overstromingen van de Linth: de eerste gedocumenteerde overstroming dateert van 1350, in de 18e eeuw trof het water het klooster drie keer en spoelde de fundamenten deels weg. Plannen om hoger op de Gmähl te herbouwen vervielen na de aanleg van het Linthkanaal in de 19e eeuw.