Former Franciscan cloister, Franciscaner klooster in Werthenstein, Zwitserland.

Het voormalige franciscaanse klooster in Werthenstein is een stenen bouwcomplex met gesloten binnenplaatsen zoals gebruikelijk in middeleeuwse kloosterarchitectuur. Meerdere vleugels omgeven het centrale hof, wat aantoont hoe dergelijke gemeenschappen ruimtelijk waren georganiseerd en hoe monniken zich tussen verschillende werkplekken verplaatsten.

De site begon met een kapel die in augustus 1520 werd ingewijd, gebouwd na verhalen over engelenverschijningen en genezingen. Tijdens de Reformatie werd de Piëta van Fribach het centrum van de bedevaart. De oude kapel was te klein, waarop de raad van Luzern in 1607 besloot een nieuwe kerk te bouwen, ingewijd in 1616. Het klooster werd op 5 mei 1636 aan de franciscanen overgedragen. In 1826 stortte het gewelf van het schip in en in 1838 hief de Luzerner regering het klooster op.

De kloosterwerf toont hoe franciscanen hun dagelijks leven in deze Zwitserse gemeenschap organiseerden. De gesloten tuinindeling weerspiegelt de religieuze waarden en praktische behoeften die het kloosterleven structureerden.

Het terrein ligt centraal in Werthenstein en is gemakkelijk bereikbaar te voet, met zichtbare stenen muren en duidelijke bouwcontourlijnen. Aangezien het een historische constructie is, kunnen sommige gebieden beperkte toegang hebben afhankelijk van het huidige gebruik of restauratiewerkzaamheden.

Het klooster staat op een rots boven de Kleine Emme, aan de Jacobsweg; kort voor Werthenstein vernauwt het dal zich en na een bocht worden klooster en bedevaartskerk zichtbaar boven een rotsband. Rond 1530 kwamen jaarlijks ongeveer 30.000 pelgrims, in de 18e eeuw ongeveer 80.000; daarmee gold Werthenstein als de op een na grootste bedevaartsplaats van Zwitserland na Einsiedeln.