St. Lorenz, Erfgoedkerk in Paspels, Zwitserland

St. Lorenz is een kapel ten noorden van Paspels in het Domleschg in het Zwitserse kanton Graubünden, op 840 m hoogte aan de rand van een vlakke heuveltop die naar het westen en noorden loodrecht afvalt. Aan het rechthoekige schip sluit een ingesnoerd koor; schip en koor zijn met larikshouten schindels gedekt. De met stenen platen gedekte toren staat aan de zuidzijde voor de ingang van het schip en heeft in de klokkenkamer geluidsopeningen naar drie zijden.

Vóór enige bebouwing diende de heuvel als begraafplaats; een eerste kapel stond vermoedelijk in de 7e eeuw, en blinde arcaden aan de zuidzijde van de toren wijzen op een bouw in de 11e eeuw. St. Lorenz wordt in 1237 voor het eerst schriftelijk vermeld, toen een zielzorger werd aangesteld, en was vermoedelijk de hoofdkerk van de hele rechter dalzijde. Een pauselijke bul van 1464 vermeldt de overgang van de patronaatsrechten van de heren van Vaz naar het premonstratenzer klooster Churwalden; na 1513 wordt het gebouw alleen nog als kapel genoemd. In 1786 droeg het klooster het over aan de katholieke parochie van Paspels.

De kapel is gewijd aan Sint-Laurens, in het Reto-Romaans Sogn Luregn. Ze wordt slechts enkele keren per jaar gebruikt en is dus geen gewone parochiekerk. Een pauselijke bul van 1464 noemt haar ‘S. Laurentius probe Baschuals’ en vermeldt de overdracht van het patronaatsrecht aan het premonstratenzer klooster Churwalden.

St. Lorenz staat op 840 m hoogte op een heuveltop ten noorden van Paspels, aan de rand van een kuppe die naar het westen en noorden loodrecht afdaalt. De kapel is te voet vanuit het dorp bereikbaar; de begane grond van de toren vormt een voorportaal voor de ingang van het schip. Een tweede deur in de oostmuur is nu dichtgemetseld.

De marmeren altaarplaat, 108 cm lang en 7 cm dik, werd door Erwin Poeschel in de 8e eeuw gedateerd; vier vierkante uithollingen aan de onderzijde tonen dat ze ooit als tafelaltaar op steunen rustte. In de onderbouw van het altaar bewaarde een reliekschrijn van wit marmer een vergulde zilveren doos en in fijne zijde van oosterse herkomst gewikkelde beenderen, gedateerd in de 6e of 7e eeuw.