Seigneurie de Batiscan, Historisch landgoed in Saint-Roch-de-Mékinac, Canada.

De Seigneurie de Batiscan was een heerlijk domein aan de noordoever van de Sint-Laurentius, tussen de Batiscan-rivier en de Champlain-rivier in Mauricie, Quebec. De frontlengte langs de rivier bedroeg een halve mijl, maar het gebied strekte zich 20 mijlen diep uit, voorbij de Saint-Maurice: het was het diepste leen van Nieuw-Frankrijk. De percelen van de cijnsplichtigen lagen in rijen langs de rivier, en het land rijst naar het noorden tot de morene van Saint-Narcisse.

De seigneurie werd op 13 maart 1639 per notariële akte aan de jezuïeten geschonken, in Parijs ondertekend door Jacques de La Ferté, abt van Sainte-Marie-Madeleine in Châteaudun. De jezuïeten waren in Trois-Rivières actief en vreesden Irokese aanvallen, waardoor zij de ontginning uitstelden; broeder François Malherbe nam het gebied officieel in bezit en liet de grenzen opmeten. De kolonisatie begon in 1666, na een eerste verdeling van percelen in 1665; tussen 1665 en 1674 verleenden de jezuïeten 79 concessies.

Het stelsel van landgoederen schepte een sociale orde waarin eigenaren en pachters nauw verbonden dorpsgemeenschappen vormden. Het dagelijks leven van bewoners draaide om landbouw en het gezag van het landgoed, wat sterke lokale banden creëerde.

Het grondgebied ligt aan de noordoever van de Sint-Laurentiusrivier in een regio die wordt gekarakteriseerd door watersnelwegen en rivierdalvlakten die historisch de toegang vergemakkelijkte. Veel historische sites zijn verspreid over een groot gebied en bereikbaar via plattelandswegen, dus het loont de moeite om van tevoren een route in te plannen.

De noordgrens van de heerlijkheid reikte voorbij de bron van de Saint-Maurice, waardoor ze de diepste heerlijkheid van het heerlijkheidsstelsel van Nieuw-Frankrijk was. Haar front aan de Sint-Laurens bedroeg slechts een halve mijl (lieue), tussen de Batiscan en de Champlain.