Sable Island National Park Reserve, Nationaal parkreservaat op een afgelegen eiland, Nova Scotia, Canada.

Sable Island National Park Reserve is een beschermd gebied op een geïsoleerd eiland voor de kust van Nova Scotia. Het eiland strekt zich ongeveer 42 kilometer uit en wordt gekenmerkt door zandduinen die door oceaanstromen zijn gevormd.

Het eiland werd in 1520–1521 voor het eerst waargenomen door de Portugese ontdekkingsreiziger João Álvares Fagundes. In 1801 richtte de gouverneur van Nova Scotia, John Wentworth, reddingsstations op en vestigde James Morris zich er met zijn gezin, waarmee een permanente menselijke aanwezigheid begon. In 1867 ging het eiland bij de Canadese Confederatie over naar de federale regering, en op 17 oktober 2011 werd het officieel tot nationaal park verklaard.

De naam van het eiland komt van het Franse île de Sable, „eiland van zand“. De reputatie van schipbreuken trok de „wreckers“ aan, jutters die ervan werden beschuldigd schepen naar de zandbanken te lokken; in 1801 stuurde luitenant-gouverneur John Wentworth Seth Coleman om een man en een vrouw te verwijderen die daar daarvoor woonden. De eerste geregistreerde schipbreuk was die van het Engelse schip Delight in 1583.

Toegang vereist vooraf toestemming van Parks Canada, met reizen beperkt tot geleide tours en chartervluchten. Het weer op de open oceaan verandert snel, dus bezoekers moeten warme kleding meebrengen en rekening houden met wisselende omstandigheden.

De paardenpopulatie van het eiland wordt geschat op 375 dieren, niet meer dan 550. Van de vanaf de 16e eeuw ingevoerde huisdieren resten alleen paarden; runderen, geiten en konijnen verdwenen. Zandverplaatsingen leggen soms resten van Atlantische walrussen bloot.