Weißenburg, Frankenfels, Middeleeuwse kasteelruïne in Frankenfels, Oostenrijk.

Weißenburg staat op een witte kalksteenrots in het bovenste Pielachttal en behoudt overblijfselen van vestingmuren en een centraal bouwwerk. De ruïnes tonen duidelijk de typische bouwstijl van middeleeuwse kastelen in deze regio.

Het kasteel is vanaf de 12e eeuw gedocumenteerd, maar werd waarschijnlijk eerder gesticht en was vanaf de 13e eeuw in handen van de familie Rabensteiner, een tak van de Hohenstaufen. Na de dood van de laatste Weissenberger tussen 1365 en 1381 was het bezit omstreden en werd het verdeeld onder de families Liechtenstein, Pottendorf en Wallsee. Rond 1648 liet Gotthard graaf van Tattenbach het kasteel vergroten, en in 1683 vonden ongeveer 300 omwonenden er bescherming tegen Ottomaanse plunderaars. Rond 1790 werden de daken verwijderd vanwege de dakbelasting, wat leidde tot snel verval.

De plek toont hoe middeleeuwse mensen hogere posities gebruikten om hun landen te beschermen en te controleren. De witte kalksteenrots bepaalde zowel het uiterlijk als de naam van dit verdedigde bolwerk.

De ruïne is particulier bezit van twee families en wordt sinds 1975 gerestaureerd; bezoekers dienen op de gemarkeerde delen te blijven. De toegang loopt van noordzijde via een halsgracht, en de site ligt op een kalkrots boven de samenvloeiing van de Weißenbach en de Pielach. Het terrein is ongelijk, met blootgelegd metselwerk en opgravingszones.

De naam Weißenburg komt rechtstreeks van de heldere kleur van de kalksteenrots waarop het kasteel werd gebouwd. Oude kopergravures van Georg Matthäus Vischer tonen hoe grandioos de structuur er in zijn originele staat uitzag.