Saint Olav's Church, Kirkjubøur, Middeleeuwse kerk in Kirkjubøur, Faeröer

De Sint-Olaafkerk is een middeleeuwse steen kerk gebouwd uit lokaal gewonnen veldsteen, met een lengte van ongeveer 22 meter en een breedte van 8 meter. De structuur toont de bouwtechnieken en materialen die karakteristiek waren voor de Faroese bouw van die periode.

De vóór 1200 gebouwde kerk is de oudste van de Faeröer. Opgravingen in 1963-1966 legden drie middeleeuwse vloeren en vijf munten bloot; de oudste munt werd tussen 1223 en 1235 in Engeland geslagen. Twee bisschopsgraven in het koor dateren uit het midden van de 13e eeuw, toen het huidige gebouw vermoedelijk verrees. Tot de Reformatie van 1538 was zij de zetel van de bisschop.

De kerk is genoemd naar Olav de Heilige, de Noorse koning (995–1035) die haar nooit betrad maar op de Faeröer nog steeds wordt vereerd tijdens Ólavsøka. Een klein gat in de noordmuur liet melaatsen tot in de jaren 1740 de diensten van buiten volgen en de communie ontvangen. Het altaarstuk van Sámal Mikines beeldt een vissersboot uit, en het glaswerk bij de ingang is van Tróndur Patursson.

Bezoekers kunnen het hele jaar door de kerk betreden om het interieur te verkennen en de middeleeuwse architectuur te waarderen. Het weer op de Faeröer kan wisselvallend zijn, dus het wordt aanbevolen om in lagen gekleed te gaan voor een comfortabel bezoek.

De steen van Kirkjubøur werd in 1832 in de kerk zelf gevonden, niet in de buurt, en wordt nu bewaard in het Nationaal Museum van de Faeröer in Tórshavn. In een vitrine in de kerk staat een kopie van een vergulde houten bisschopsstaf uit een graf in het koor uit de 13e eeuw.