Port of Walvis Bay, Handelshaven in Walvis Bay, Namibië

De haven van Walvis Bay bestaat uit South Port, een vissershaven en het in januari 2019 in aanbouw zijnde North Port. Schepen bereiken de haven via een vaargeul van 6,2 kilometer lang, 134 meter breed en 12,8 meter diep. De containerterminal, in augustus 2019 voltooid, heeft een capaciteit van 1,065 miljoen TEU; er kunnen 3.875 containers tegelijk worden opgeslagen.

Walvis Bay bleef een Zuid-Afrikaanse exclave tot de overdracht aan Namibië in 1994, waarna de haven een bloei doormaakte. Tussen 2006 en 2009 sloten Botswana, Zambia en Zimbabwe met Namibië overeenkomsten over droge havens voor opslag en distributie van hun in- en uitvoergoederen; Botswana opende de zijne in 2015, Zimbabwe in 2019. Vanaf mei 2014 werd de haven uitgebreid met extra ligplaatsen en een nieuwe containerterminal, voltooid in augustus 2019 voor 4,5 miljard Namibische dollar.

Walvisbaai ging in 1994 van Zuid-Afrika naar Namibië, en sindsdien trekt de groeiende haven het verkeer van de binnenlanden Botswana, Zambia en Zimbabwe aan. Botswana opende hier in 2015 een droge haven, Zimbabwe in 2019, voor opslag en distributie van hun in- en uitvoergoederen. De kleine cruiseterminal werd aangedaan door de St. Helena op haar route naar Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha.

De haven is een operationele vracht- en visserijfaciliteit, geen bezienswaardigheid, en de toegang tot de kades is beperkt. Schepen bereiken de ligplaatsen via een vaargeul van 6,2 km lang, 134 m breed en 12,8 m diep. De haven omvat South Port, de vissershaven en de in aanbouw zijnde North Port, plus een kleine sporthaven en een cruiseterminal waar de St. Helena aanlegde.

De sleepboot Omanda zonk op 13 januari 2015 rond 23 uur plaatselijke tijd midden in de haven; om 19.40 uur had de kapitein al gemeld dat grote hoeveelheden water de machinekamer binnenkwamen. De oorzaak is nooit vastgesteld. De haven heeft verder een vuurtoren bij Pelican Point, scheepswerven en drijvende dokken, en een vrijhaven.