Basílica de Nuestra Señora del Perpetuo Socorro, Klein-basiliek in Santiago, Chili

De Basílica de Nuestra Señora del Perpetuo Socorro is een neogotische kerk van gewapend beton, 68 meter lang en 30 meter breed, met vijf schepen waarvan er slechts drie zijn voltooid. De twee hoogste torenspitsen reiken tot 55 en 65 meter, en het kruis op de centrale toren, geplaatst in 1913, is ongeveer 4 meter hoog en weegt rond 500 kg. De binnenkolommen zijn monolieten die in 1906-1907 per ossenkar uit San José de Maipo werden aangevoerd.

In 1876 arriveerden redemptoristische missionarissen in Chili en droeg de familie Ugarte het terrein datzelfde jaar over bij openbare akte; de eerste steen werd op 11 december 1904 gezegend. De Belgische architect Gustave Knockaert, broeder Gerardo genoemd, ontwierp de neogotische kerk, met Huberto Boulangeot als architect op de bouwplaats. De aardbeving van Valparaíso in 1906 dwong tot versterkte plannen, en in 1912 begon het gewapend betonwerk onder ingenieur Juan Tonkin. In 1926 verhief de Heilige Stoel de kerk tot basilica minor, de eerste ter wereld gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand.

De basiliek dient als een centrale plek waar katholieke gelovigen samenkomen voor gebed en viering gedurende het hele jaar. De aanwezigheid ervan in de buurt maakt het een belangrijk spiritueel centrum voor veel families in de gemeenschap.

De basiliek is toegankelijk vanaf de hoofdstraat en bevindt zich in een goed gevestigd gedeelte van de buurt. Bezoekers moeten tijd inruimen voor diensten en zich bewust zijn dat speciale evenementen de bezoekersuurtijden kunnen beïnvloeden.

Acht van de 28 geplande glas-in-loodramen en een roosvenster werden nooit gekocht door de salpetercrisis en de Eerste Wereldoorlog; die openingen bleven met helder glas. Het Franse orgel van het huis Neuville Frères dateert uit 1897 en is tot Historisch Monument verklaard.