Al Naslaa, Zandsteenformatie met rotstekeningen in Tayma, Saoedi-Arabië

Al Naslaa is een zandstenen rots van ongeveer 6 meter hoog en 9 meter breed, in het midden gespleten in twee blokken die elk op een klein voetstuk rusten, gescheiden door een smalle rechte spleet. De zuidoostzijde draagt talrijke petrogliefen, waaronder paarden en steenbokken, en de rood-oranje steen vertoont horizontale gelaagdheid.

Het gebied van de oase Tayma werd in 1877 voor het eerst onderzocht en in kaart gebracht door Charles M. Doughty; zijn gegevens verschenen in 1888 in "Travels in Arabia Deserta". In 1883 bereikte de Franse ontdekkingsreiziger Charles Huber Al Naslaa en meldde de splijting van de rots, die volgens de bronnen nog steeds is zoals hij die aantrof.

De zuidoostzijde draagt talrijke petrogliefen, waaronder afbeeldingen van paarden en steenbokken. De Arabische naam صخرة النصلة verwijst naar de spleet zelf. De Franse ontdekkingsreiziger Charles Huber bereikte de rots in 1883 en beschreef de staat ervan, die hij onveranderd aantrof ten opzichte van eerdere verslagen.

Al Naslaa ligt ongeveer 50 km ten zuiden van de oase Tayma en is via een woestijnspoor bereikbaar; een 4x4 en een plaatselijke gids die de route kent, zijn aan te raden. De rots staat vrij op het zand, zonder schaduw of voorzieningen; neem water en zonbescherming mee en kom in de koelere ochtend. De rotstekeningen staan op de zuidoostzijde, die vroeg op de dag het best belicht is.

De rotstekeningen op de zuidoostzijde tonen onder meer paarden en steenbokken; op het onderste rechterblok zijn ook vage witte graffiti met letters als „B” en „U” te zien. Geologen discussiëren nog of de rechte spleet komt door natuurlijke splijting, tektonische breuk of vorstverwering.