Keta Shrine, Schrijn in Takaoka, Japan

Het Keta-heiligdom is een heiligdom in Takaoka gebouwd in de nagare-zukuri-stijl, een klassieke Japanse architectuurvorm met een hellend dakontwerp. De structuur toont traditioneel houtwerk en gedetailleerde vakmanschap zichtbaar in alle onderdelen.

De stichting van het heiligdom is omstreden: de traditie dateert die op 717, terwijl onderzoekers hem verbinden met de afsplitsing van de provincie Noto rond 757, toen een tak van Keta Taisha hierheen werd overgebracht. Het verschijnt in de Engishiki van 927 als heiligdom van het district Imizu, en een document uit de 14e eeuw noemt het ichinomiya van Etchū. De hoofdhalle, herbouwd in de Eiroku-periode (1558-1570), overleefde latere branden en werd in 1931 aangewezen als Belangrijk Cultureel Erfgoed.

De naam van het heiligdom komt van keta, „harde wind”, wat wijst op de rol als beschermer tegen de winden van de Japanse Zee. De hoofdgoden zijn Ōnamuchi-no-Mikoto en Nunakawahime-no-Mikoto, naast Kukurihime-no-Mikoto en Kotoshironushi-no-Mikoto. Op 18 april toont het voorjaarsfeest de Niramijishi-leeuwendans, immaterieel erfgoed van Takaoka, waarvan de starende blik onheil zou afweren.

De toegang begint bij de schrijnmarkering op de kruising, loopt ongeveer 500 m langs de voormalige Etchū Kokubun-ji en gaat dan via zo'n 70 stenen treden naar een stenen torii, gevolgd door nog 150 m en 30 treden. Het dichtstbijzijnde station is Etchū-Kokubu aan de JR Himi-lijn, ongeveer 15 minuten lopen; bussen stoppen bij Fushiki-Ichinomiya, ongeveer 8 minuten verder.

De honden, herbouwd in de Eiroku-periode (1558-1570), overleefde de brand van de Tenbun-periode die de tempelgebouwen verwoestte; het zware houtwerk met gebogen balken en kibana-korbelen leidde in 1931 tot de status van Nationaal Schat, nu Belangrijk Cultureel Bezit. Binnen staat een paar houten komainu van 88 en 92 cm hoog, toegeschreven aan de beeldhouwer Unkei en geregistreerd als gemeentelijk cultuurgoed van Takaoka.