Zeche Karl, Archeologische mijnbouwlocatie in Wuppertal, Duitsland

Zeche Karl was een ijzererts- en kalamijnbouw bij het westelijke uiteinde van de huidige Galmeistraße in de Wuppertaler wijk Langerfeld, nabij het overdekte zwembad. Bovengrondse gebouwen zijn verdwenen; de bakstenen schacht, volgens metingen 48,3 m diep maar volgens documenten 59 m, werd in 1991 gerestaureerd en kreeg een betonnen kraag met een glasplaat. Schacht, gangen en binnenputten blijven ondergronds bewaard en zijn als Bodendenkmal beschermd.

De galmeiwinning in Langerfeld is bekend sinds het midden van de 18e eeuw. In 1835 vroeg Friedrich Harkort een mijnconcessie aan voor Zeche Karl, die in 1856 werd verleend. Tot de sluiting in 1896 won de mijn vooral bruinijzererts.

De naam Galmeistraße herinnert aan het zinkerts (Galmei) dat hier sinds het midden van de 18e eeuw werd gewonnen; de mijn heette Karl. Het terrein is een beschermd Bodendenkmal, en de in 1991 gerestaureerde schacht met betonnen kraag en glasplaat is daarvan het zichtbare teken.

De locatie ligt aan het westelijke uiteinde van de huidige Galmeistraße, bij het overdekte zwembad van Langerfeld. Bovengrondse gebouwen zijn er niet meer; de bakstenen schacht werd in 1991 gerestaureerd en kreeg een betonnen kraag met een glasplaat. De schacht is een beschermd Bodendenkmal en is alleen van buiten te bekijken.

De gemetselde schacht is volgens metingen 48,3 m diep, volgens documenten 59 m. Na de restauratie van 1991 kreeg hij een betonnen kraag met een glasplaat, het enige dat aan het westelijke uiteinde van de Galmeistraße bij het zwembad van Langerfeld nog te zien is.