Monastery of San Quirce and Santa Julita, Cisterciënzerinnenklooster aan de Plaza de la Trinidad, Valladolid, Spanje

Het Monasterie van San Quirce en Santa Julita is een cisterciënzerklooster met een Latijns-kruisplan en dorische architectuurstijl versierd met geometrische stukwerk. Het hoofdaltaar beslaat de gehele absismuur met ingewikkelde religieuze snijwerk.

Gesticht in 1256 als Santa María de las Dueñas aan de rechteroever van de Pisuerga, werd het klooster verplaatst naar de Plaza de la Trinidad; Juan Antolínez de Burgos dateerde de verplaatsing in de eerste Castiliaanse burgeroorlog, terwijl Matías Sangrador die vroeger plaatste, op basis van testamenten van koningin María de Molina en Teresa Gil uit het eerste derde van de 14e eeuw. Hendrik II stelde de tuinman van de nonnen vrij van belasting omdat hun tuin aan de overkant van de rivier moeilijk te bewerken was. De kerk werd vernieuwd in de 16e-17e eeuw en het klooster werd in 2016 opgeheven.

Het klooster is genoemd naar de heiligen Quiricus en Julitta, een kind en zijn moeder die onder Diocletianus in Tarsus de marteldood stierven; hun verering bereikte Spanje via relieken en kalenders. Het huis is tevens zetel van het boetebroederschap van het Heilig Lijden van Christus, dat er zijn diensten houdt.

Het klooster ligt aan de Plaza de la Trinidad, met de Calle de San Quirce ernaast; de kloostergebouwen werden vanaf 1970 door nieuwbouw vervangen. Het convent werd in 2016 opgeheven, zodat de kerk met haar retabels is wat er nog te zien is. De kerk werd in de 16e en 17e eeuw vernieuwd en het barokke koor in 1744.

De Pisuerga-overstroming van 1636 verwoestte het koor van de kerk, dat pas in 1744 in barokstijl werd herbouwd. In de 17e eeuw bouwde de architect Francisco de Praves kloostergebouwen, waaronder een particuliere kapel in opdracht van de non María de Colón. Het klooster werd in 2016 opgeheven.