Far de Tabarca, Negentiende-eeuwse vuurtoren op Tabarca-eiland, Spanje

De vuurtoren van Tabarca is een grote neoklassieke vuurtoren aan de oostkant van het eiland Tabarca, bij de Torre de San José. Hij bestaat uit een kubusvormig bouwlichaam van twee verdiepingen dat diende als woning voor de vuurtorenwachters, met daarboven een vierkante toren die het nu verwijderde verlichtingsmechanisme droeg. De lantaarn werd later teruggeplaatst op de historische toren nadat een in 1971 gebouwde betonnen vuurtoren in 1998 werd gesloopt.

De vuurtoren werd in 1854 in gebruik genomen naar plannen van Agustín Elcoro Berocíbar; het grote gebouw deed ook dienst als school voor vuurtorenwachters. In 1971 werd hij buiten gebruik gesteld, toen ernaast een toren van gewapend beton verrees. Die werd in 1998 gesloopt en de lantaarn keerde terug op het historische gebouw, dat nu een biologisch laboratorium van het zeereservaat van Tabarca huisvest.

Sinds 1854 deed de vuurtoren ook dienst als school voor vuurtorenwachters; vandaag is hij gerestaureerd en huisvest hij een biologisch laboratorium dat als technische basis dient voor het zeereservaat van het eiland Tabarca. De lantaarn werd bij de buitendienststelling in 1971 weggehaald en later teruggeplaatst op de historische toren.

Bootservices gaan regelmatig van Santa Pola en Alicante naar het eiland, met de vuurtoren op korte loopafstand van de steiger. Comfortabele schoenen worden aanbevolen omdat de route langs onregelmatige paden rond het eiland loopt.

De in 1971 gebouwde gewapend-betonnen toren die de vuurtoren verving, werd in 1998 gesloopt en zijn lantaarn keerde terug op het historische gebouw. Tegenwoordig huisvest de vuurtoren een biologisch laboratorium dat dient als technische basis voor het mariene reservaat van het eiland Tabarca. Hij staat naast de Torre de San José aan de oostkant van het eiland, ongeveer 20 km voor de kust van Alicante.